27 november 2013

Onze Kandidaat nr. 5: Suat Azer

Vanaf mijn vierde levensjaar ben ik in Nederland. Opgegroeid in een gezellige volksbuurt in Kampen. Mijn ouderlijk huis stond in een buurt waar een ieder, ongeacht rang, stand, kleur of inkomen in- en uit liep. Soms voor goede raad, een andere keer voor eten en een stuk onvoorwaardelijke gezelligheid.
Waarschijnlijk waren mijn ouders hun tijd ver vooruit. Ze werkten beiden en moeder het meest. Met drie zoons en een helpend karakter zaten er te weinig uren in een dag.

Al vroeg zag ik mijn moeder de buurt samenbinden. In de sport gaf ik al op jonge leeftijd zelf les en bracht de deelnemers samen tot 1 mentaliteit. Eerlijk spelen, plezier maken en gezond leven. Handen uit de mouwen en klaarstaan om te helpen.
Binnen de ondernemingen waar ik werkte en mijn eigen bedrijven lag het samenbindende element altijd als fundering om succes te halen. Niet het succes was het doel maar de succesvolle weg die ons er heen bracht. Mensen bij elkaar brengen en motiveren. Elkaar kennen, erkennen en herkennen. Dat bracht het succes.
De ervaring ligt op gebieden van horeca, welzijn, sport, mentale coaching en hulpverlening. Bedrijven en instanties huren mij in om problemen op te lossen. Zowel zakelijk als relationeel vraagt men mij in te grijpen en situaties om te buigen.

Omgaan met diversiteit is mij met de paplepel ingegoten. Al jong leerde ik kijken naar de persoon en herkende de karaktereigenschappen. Door mijn werk in begeleiding en coaching kwam ik in contact met mensen van meest uiteenlopende pluimage.
Vanuit mijn werkervaring ken ik de intermenselijke technieken, beheers de vaardigheden, kan mijn dekking hooghouden, de tegenstander sportief taxeren, zijn houding en mimiek analyseren en vaak heb ik op afstand de tactiek al door. Daarom ga ik vol vertrouwen dit gedeelte van de toekomst tegemoet.

Zelf lijk ik het meest op mijn moeder. Te weinig uren in een dag. Sta graag klaar om een ander te helpen, ben ondernemend, mijn deur staat open voor alle lagen uit de bevolking. Van links naar rechts en van boven naar beneden. Met gemak versta ik alle uitersten. Van jongs af aan sluit ik niemand op voorhand uit. Ben tegendraads en zoek juist mensen op en geniet en leer van de verschillen. Al gauw had ik door dat de ogenschijnlijke grote verschillen ten diepste niet onoverkomelijk zijn. Veronderstelde verschillen en tegenstellingen vallen vaak weg wanneer men in een gesprek ontdooit, eerlijk is, het hart laat spreken, de vooroordelen opzij zet en zich kan spiegelen en invoelen in de ander. Onder aan de streep zijn we allen mens. Zoeken warmte, weten dat we het alleen niet redden en hebben daarom collectief sympathie voor Remi.

De reden dat ik de politiek in ga is dat ik constateer dat veel mensen zich toch eenzaam en alleen voelen, buiten gesloten, achtergesteld, minder waardig, onverschillig, onwetend, gevoed door angsten en irrationele gedachten. In de kleine gemeenschap Kampen wil ik het verschil verkleinen tussen de zijlijn en het speelveld. Blokkades omver werpen, mensen bij elkaar brengen, hoop brengen waar onverschilligheid gewonnen lijkt te hebben. Mensen wakker schudden om hun verantwoordelijkheid te nemen. Ik wil mensen overtuigen om geen extra slot op de voordeur te nemen of zichzelf nog een loopgraaf te graven. Maar juist de kuilen dicht te gooien, de hobbels te nemen en de ramen open te zetten.

Less me, more we

Suat Azer